Nishedhi

ഓണം വരുമ്പോള്‍ ആദ്യം ഓര്‍മ്മവരുന്നത്‌ തേങ്ങയാണ്‌. കാരണം ഓര്‍മ്മവച്ചനാള്‍ മുതല്‍ കണ്ടുവന്നിരുന്നത്‌ ഓണം കൊണ്ടാടണമെങ്കില്‍ തേങ്ങക്കാരന്‍ കനിയണം എന്നതാണ്‌. ഇത്‌ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ പൊതുവെയുള്ളൊരു കാര്യമായിരുന്നു. ഇല്ലായ്മകളുടെ കാലത്ത്‌ തേങ്ങയായിരുന്നു ഒരേയൊരു ആശ്രയം. കൂട്ടാന്‍ വയ്ക്കാന്‍ ഒരു കഷ്ണവുമില്ലെങ്കില്‍ തേങ്ങകൊണ്ടൊരു അരച്ചുകലക്കി. ഇന്നും അതിന്റെ സ്വാദ്‌ മറന്നിട്ടില്ല. തേങ്ങക്കാരന്റെ കൈയ്യില്‍നിന്നും വാങ്ങുന്ന മുന്‍കൂര്‍പണംകൊണ്ടായിരുന്നു ഓണത്തിനുള്ള അല്ലറ ചില്ലറ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിയിരുന്നത്‌. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ ഇല്ലായ്മകളിലെ ആ ഓണങ്ങള്‍ക്ക്‌ സംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നതായി തോന്നുന്നു. ഓര്‍മ്മകളായതുകൊണ്ട്‌ തോന്നുന്നതാകാം. കാലത്തിന്റെ പ്രത്യേകതകൊണ്ട്‌ പൂക്കള്‍ പൈസകൊടുത്ത്‌ വങ്ങേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു ആശ്വാസം. മുക്കുറ്റിയും കാക്കപ്പുവും തുമ്പയും ശംഖുപുഷ്പവുമെല്ലം എല്ലാപറമ്പിലും സുലഭം. തിരുവോണത്തിന്‌ വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമായ വാമനനെ ആണോ, നമുക്ക്‌ പ്രിയപ്പെട്ട മഹാബലിയെ ആണോ വരവേല്‍ക്കുന്നത്‌ എന്നത്‌ ഇപ്പോഴും തീര്‍ച്ചയില്ല പൂവിടുന്നത്‌ ശ്രീഭഗവതിയെ സങ്കല്‍പ്പിച്ചാണെന്ന് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്‌. മാവേലിയെ വരവേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ വാമനനേയും പൂജിക്കുക! ഇതിന്റെയെല്ലം ചരിത്ര സത്യം ചെന്നെത്തുന്നത്‌ കേരളത്തില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ബുദ്ധമത സംസ്ക്കാരത്തിലേയ്ക്കായിരിക്കാം. ആദ്യത്തെ സോഷ്യലിസ്റ്റ്‌ ഭരണം അട്ടിമറിച്ച ദൈവത്തോട്‌ പിന്നീട്‌ അമര്‍ഷം തോന്നി. തേങ്ങയിലേയ്ക്ക്‌ തന്നെ തിരിച്ചുവരാം. ആസിയാന്‍ കരാറിന്റെ പാശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇന്ന് തര്‍ക്കമാണ്‌. തേങ്ങയ്ക്ക്‌ വില കുറയുമോ, കൂടുമോ, കര്‍ഷകനെ ഇതെങ്ങനെ ബാധിയ്ക്കും എന്നെല്ലാം. ഇതിനിടയില്‍ ആശ്വാസകരമായൊരു വാര്‍ത്ത വന്നത്‌ ചിരട്ടയ്ക്ക്‌ ഡിമാന്റ്‌ കൂടുന്നു എന്നതാണ്‌. ചിരട്ടകരിയില്‍ നിന്നും തയ്യാറാക്കുന്ന ആക്ടിവേറ്റഡ്‌ കാര്‍ബണിന്‌ ലോകത്ത്‌ ആവശ്യം കൂടുകയാണത്രെ. ഒരുതേങ്ങയ്ക്ക്‌ മൂന്നോ നാലോ രൂപകിട്ടുമ്പൊള്‍ ഒരു കിലോ ചിരട്ടയ്ക്ക്‌ നാലുരൂപ കിട്ടുമെന്നുള്ളത്‌ ആശ്വാസം തന്നെ. ദില്ലിയില്‍ ഒരുകിലോ വെളിച്ചെണ്ണയ്ക്ക്‌ 55-60 രൂപ കൊടുക്കണം. ഒരു കിലോ സൂര്യകാന്തി എണ്ണയുടെ വിലയേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍. കര്‍ഷകന്‌ ഒരു മെച്ചവുമില്ല.
ഇന്ന് തിരക്കിട്ട ഫ്ലാറ്റ്‌ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ വീണ്ടുമൊരു ഓണമെത്തുമ്പോള്‍ നാട്ടിലെ തെങ്ങുകളെയാണ്‌ ഓര്‍മ്മവരുന്നത്‌. അവരായിരുന്നു കുടുംബത്തിന്റെ  യഥാര്‍ഥ സംരക്ഷകര്‍. ആ തെങ്ങുകള്‍ക്ക്‌ നന്ദി!